مطالب مرتبط:

موافقت با اعزام تیم حقیقت یاب به دوما

سازمان منع گسترش تسلیحات شیمیایی اعلام کرد که کارشناسان خود را برای بررسی حمله شیمیایی ادعایی در شهر دوما به سوریه اعزام می کند.

ارجاع پرونده روزنامه جمهوری اسلامی به هیئت نظارت بر مطبوعات

مدیرکل مطبوعات و خبرگزاری های داخلی از ارجاع پرونده روزنامه جمهوری اسلامی به هیئت نظارت بر مطبوعات به دلیل بی توجهی این روزنامه به تذکر اداره کل یاد شده، خبر داد. ...

جشن تولد ۸۸ سالگی محمدعلی کشاورز برگزار خواهد شد

مراسم هشتاد و هشتمین سالروز تولد محمدعلی کشاورز در پردیس سینمایی «شهرک» برگزار خواهد شد و قرار است سالن شماره ۱ این پردیس به نام این هنرمند پیشکسوت نامگذاری شود. ...

شناسایی باند بزرگ شرکت های هرمی در بجنورد

فرمانده انتظامی خراسان شمالی از شناسایی و متلاشی کردن باند بزرگ یک شرکت هرمی یا موضوع بازاریابی در این استان خبر داد.

انتقاد از هجمه برخی نمایندگان به سیف در مجلس

معاون پارلمانی رئیس جمهور با اشاره به اعتراض و هجمه برخی نمایندگان به رئیس کل بانک مرکزی در جلسه علنی مجلس گفت: جامعه ما براساس موازین اسلامی و اخلاقی باید اداره شود. خلاف شئون یک کارگزار نظام جمهوری اسلامی است که بخواهد با میهمان خود بداخلاقی کند. ...

ماجرای زندگی زنی که شوهرش به او خیانت کرد

روزنامه ایران زندگی زنی را که شوهرش به او خیانت کرده ، گزارش کرده است.

نویسندگان فیلم A Quiet Place برنامه هایی برای دنباله آن دارند

فیلم نامه نویسان فیلم A Quiet Place، برایان وودز (Bryan Woods) و اسکات بک (Scott Beck) برای دنباله فیلم ترسناک موفق شان برنامه هایی دارند که بصورت غیرقابل انتظاری، در رتبه اول قرار گرفته و هفته گذشته در افتتاحیه خود ۵۰ میلیون دلار ف ...

کابینه انگلیس امروز درباره سوریه تصمیم می گیرد

نخست وزیر انگلیس امروز (پنجشنبه) نشستی فوق العاده با وزرای کابینه درباره تحولات سوریه خواهد داشت گزارش رسانه ها حاکی از آن است که نتیجه این رایزنی به مداخله نظامی لندن در واکنش به حمله شیمیایی ادعایی در سوریه منجر خواهد شد. ...

دختر اسکریپال پیشنهاد کمک روسیه را رد کرد

دختر سرگئی اسکریپال جاسوس اسبق روس که حدود یک ماه پیش در انگلیس مسموم شده بود در اولین بیانیه رسمی خود که از سوی پلیس لندن منتشر شد، پیشنهاد ارائه کمک توسط روسیه را رد کرد. ...

یک نقش و دو نشان

نمایشگاه آثار نشانه (لوگو) استاد حامد مغروری افتتاح شد.

حضور ایرانی ها در بخش سینه فونداسیون و فیلم کوتاه جشنواره فیلم کن

ایران در هر دو بخش فیلم های کوتاه و سینه فونداسیون جشنواره فیلم کن یک نماینده دارد.

اعزام زیردریایی های بریتانیا به سمت سوریه

زیردریایی های بریتانیا به دستور ترزا می، نخست وزیر این کشور به سوی آب های مجاور سوریه حرکت کردند تا در صورت صدور فرمان آتش، مواضع ارتش سوریه را با موشک هدف قرار دهند. ...

عملی که در ماه رجب تمامی گناهان را از بین می برد

عملی که در ماه رجب تمامی گناهان را از بین می برد

به گزارش جهان نیوز، علامه مجلسى در زاد المعاد فرموده كه از حضرت امير المؤمنين عليه السلام منقول است كه حضرت رسول صلى الله عليه و آله فرمود : هر شخصی در هر شب و هر روز ماه رجب و شعبان و رمضان سه مرتبه هر يك از حمد، آية الكرسی، قل يأيها الكافرون، قل هو الله أحد، قل أ ...

کمال تبریزی،احمدرضا معتمدی و باشه آهنگر در جشنواره جهانی فیلم فجر

فیلمâهای بخش «فانوس خیال» و «جشنواره جشنواره ها» در سی و ششمین جشنواره جهانی فیلم فجر معرفی شدند.

حاتمی کیا: به وقت شام را برای مدافعان حرم نساختم

کارگردان فیلم سینمایی به وقت شام با بیان اینکه به وقت شام را برای مدافعان حرم نساختم و هدفم آشنایی مردم با داعش و مدافعان حرم بود گفت: مدافعان حرم بسیار مظلومند. ...

اجبار استفاده از سلبریتی ها در تلویزیون

تهیه کننده برنامه «بوی عیدی» به نقش اسپانسرهای برنامه های تلویزیونی در دعوت از سلبریتی ها اشاره کرد و گفت: زمانی که حامی مالی برنامه بخواهد که سلبریتی ها در آن حضور داشته باشند، اگر تهیه کننده هم مخالف باشد، مجبور است که بپذیرد. ...

تأثیر ورزش در پیشگیری و درمان پوکی استخوان

متخصص پزشکی ورزشی گفت: پوکی استخوان جزو بیماری های شایع دوره سالمندی است که با شکستگی استخوان در مواقع غیرمعمول بروز می کند؛ورزش کردن از راه های مهم درمان پوکی استخوان است که در افراد مسن از سقوط و شکستگی جلوگیری می کند. ...

خانه شاعران به حیاط خلوت اصلاحات بدل شد

خانه شاعران به حیاط خلوت اصلاحات بدل شد

به گزارش جهان نیوز،  هرچند تعداد شاعران خوب و تاثیرگذار، نسبت به چندین هزار شاعر فعال در عرصه ادبیات، رقمی بسیار محدود و با هرگونه ارفاق از عددی دورقمی افزون تر نخواهد شد، با این حال اگر از هریک از علاقه مندان جدی شعر امروز، در این باره پرسش شود با چشم بسته و با اندکی درنگ، می توانند از 20 - 30 شاعر خوب و تاثیرگذار نام ببرند. حالا اگر این نکته به همین پرسش اضافه شود که شاعران خوبی را نام ببرید که علاوه بر سرودن شعرهای ممتاز، در زمینه ارائه طرح های نوین و عرصه مدیریت فرهنگی، دارای چهره ای صاحب نظر و نقشی قابل اعتنا باشند، زمان همان درنگ های مختصر مخاطب حرفه ای، چند برابر می شود، اما تعداد گزینه هایی که به شمارش در می آورد، مطمئنا از تعداد انگشت های یک دست، بیشتر نخواهد شد! این اشاره مقدماتی مهم از آن جهت در سرآغاز سخن آمد تا گفته شود، «محمدرضا عبدالملکیان» شاعر نام آشنای شعر امروز و یکی از چند نیمایی سرای شاخص ادبیات اکنون، حدود سه دهه در عرصه مدیریت فرهنگی کشور، از تاثیرگذارترین شاعران امروز ایران بوده است. او از جمله: - پایه گذاران، عضو و مشاور ارشد شورای عالی «خانه هنرمندان ایران» از سال 78 تاکنون بوده است. - یکی از پایه گذاران دفتر شعر جوان در سال 68 و مدیرعامل این مجموعه از آغاز تا سال 90 است. - ارائه کننده طرح  «همایش شاعران ایران و جهان» است و نقش موثر در اجرای دو دوره این طرح با حضور حدود 100 شاعر از 40 کشور جهان داشت. - ارائه کننده طرح «تا قله های شعر» و مدیریت اجرای این طرح با سفر حدود 140 شاعر ایران به 5 کشور منطقه به منظور بزرگداشت شاعرانی چون رودکی، نظامی، مولانا، اقبال لاهوری، بیدل، امیرخسرو دهلوی و.... حدود 30 سفر گروهی شاعران و هنرمندان به شهرهای داخلی کشور. - ارایه طرح «مهمان ماه» و مدیریت اجرای حدود 25 برنامه در این قالب برای بزرگداشت شاعران امروز ایران. - ارائه «طرح کتاب سال شعر جوان» و دبیر 7 دوره اجرای این طرح. - ارائه طرح «کنگره شعر جوان» و دبیر 10 دوره اجرای این کنگره. - 5 دوره دبیری بخش شعر جشنواره فرهنگی ـ هنری «شمسه» و - عضویت چندین ساله در «شورای شعر»، ستاد برگزاری «هفته کتاب»، شورای سیاست گذاری «جشنواره شعر فجر» و... را در کارنامه دارد. عبدالملکیان، اکنون نیز طراحی «کنگره بزرگ شعر نو ایران» و مسئولیت دبیری علمی این کنگره ملی در دست اجرا را عهده دار است. قراری برای مصاحبه هماهنگ شد تا بواسطه مسئولیت وی در کنگره شعر نو (که قرار است اردیبهشت امسال برگزار شود) و همچنین در زمینه سایر مسائل شعر امروز باهم گفتگو کنیم. به پیشنهاد او قرارمان، ساعت 10 صبح یکی از روزهای آخر اسفند، در منزل شاعر واقع در منطقه صادقیه، حوالی محله شهر زیبا بود. چرا که آقای عبدالملکیان اخیرا دیسک گردن خود را عمل کرده و دوران نقاهت را در منزل سپری می کرد. یک تبلت و چند جلد کتاب و یادداشت روی میز کارش بود و دور تا دور اتاقش کتابخانه ای بود با حدود 3 - 4 هزار جلد کتاب. با این شاعر قرار گذاشتیم که گفتگو خیلی رسمی و کلیشه ای نباشد، بلکه صراحت چاشنی اش باشد. همسرش که با چای و شیرینی وارد شد، استاد گفت: 38 سال است که باهم زندگی می کنیم. در یک جلسه سخنرانی اوایل انقلاب در دانشگاه تهران آشنا شدیم و سال بعد ازدواج کردیم و سال 59 نیز، خداوند «گروس» را نصیب ما کرد؛ درست 18 روز بعد از شروع جنگ، به دنیا آمد و در شعری گفته ام: مادرم، اولین روز جنگ گریست پسرم، هجدهمین روز جنگ متولد شد و من نیز اولین روز زمستان قلم را بر زمین خواهم گذاشت تا تفنگ بردارم.... شعر نسبتا بلندی است که آن را در همان آبان 59 نوشته ام و در مطبوعات آن روزها منتشر شده و به یک معنا جزو نخستین شعرهای جنگ، به حساب می آید.  * این ماجرای اولین روز زمستان...؟ مشمولان سال 56 را فراخوانده بودند برای اعزام به جبهه، که شامل من هم می شد. در روز مقرر، گروس یکی دو ماهه را بوسیدم، با همسرم خداحافظی کردم، ساکم را برداشتم و به پادگان عشرت آباد آن سال ها رفتم. بعد از سه - چهار ساعت در صف ایستادن و اعزام تدریجی، حدود 10-15 اتوبوس از همین منقضی خدمت های 56 به بقیه گفتند بروید و چند روز بعد بیایید. خلاصه دو - سه نوبت رفتیم و اعزام ما میسر نشد و بعد هم گفتند: «فعلا بروید، اگر احتیاج بود، بعدا خبرتان می کنیم» که دیگر خبری نشد و من هم آمدم در پشت جبهه و شروع کردم به شعر نوشتن. ماجرای انتخاب یک نام * انتخاب اسم «گروس» برای خیلی از علاقه مندان شما و همچنین علاقه مندان گروس  جای سئوال دارد. معنی این اسم چیست و چرا شما آن را انتخاب کردید؟ گروس اسم منطقه ای است واقع در بین شهرهای قزوین، همدان و سنندج با مرکزیت «بیجار» که اصطلاحاً به آن بیجار گروس هم گفته می شود. پدرم فرزند یکی از روستاهای همین منطقه با نام «کی تو» (kyto) بوده که این روستا در چند کیلومتری غار مشهور علیصدر واقع شده. اهالی این منطقه ترک زبان بوده و هستند؛ اما مادر پدرم از طوایف ایل عبدالملکی بوده که پیشینه و قدمت این ایل به بیش از 1000 سال می رسد. ییلاق و قشلاق نخستین آنها در منطقه «اورمان» یا «اورمانات» بوده که بعدها به مناطق دیگر کردستان، تغییر مکان می دهند و بخش عمده ای از آنان در همین منطقه بیجار گروس سکنا می گزینند. حمله نیروهای عثمانی اندکی قبل از جنگ جهانی اول به منطقه بیجار گروس موجب مهاجرت ناخواسته و شبانه بسیاری از ساکنان منطقه به شهرهای اطراف می شود. پدرم که آن زمان کودکی 5-6 ساله بوده به اتفاق مادرش و برخی از بستگان به نهاوند می رسند و تقدیر این گونه رقم می زند که برای همیشه در این شهر ساکن شوند. اهالی نهاوند به سبب زبان و فرهنگ، نزدیکی های فراوانی به قوم لر دارند و به عبارتی لر محسوب می شوند. جالب آن که یکی از قله های رشته کوه زاگرس در منطقه نهاوند به همین اسم «گروس» نامیده می شود. از این منظر، گروس را می توان نماد پیوند مستحکم سه قوم کرد و ترک و لر نیز قلمداد کرد و به حساب آورد. استارت «کنگره بزرگ شعر نو ایران» برای رفع آسیب ها * فعلا حدود نیم قرن را به یکباره پشت سر بگذاریم و به تازه ترین دلمشغولی شما یعنی «کنگره بزرگ شعر نو ایران» برسیم که چند ماهی است ذهن جامعه ادبی کشور را به خود مشغول کرده است. شما در جایی در مورد این کنگره از تفاوت های محسوسش با سایر کنگره ها، جشنواره ها و رخدادهای ادبی - فرهنگی کشور سخن گفته بودید. این تفاوت ها چیست؟ چندین تفاوت عمده و محسوس و در پی آن هدفگذاری های بزرگ و اساسی است که امیدوارم امکان تحقق آن ها میسر شود. نخستین تفاوت، شکل برگزاری این کنگره است. برای هر کنگره، وقتی همه مقدمات و ساز و کارها تدارک دیده شود، معمولا با دعوت از مهمان ها، مباحث و موضوعات کنگره، طی یک گردهمایی 3 - 4 روزه به آگاهی مدعوین رسانده می شود و سایر علاقه مندان نیز از طریق رسانه های خبری، اخبار کنگره را دریافت می کنند. اما نحوه برگزاری «کنگره بزرگ شعر نو ایران»، کمی با این شیوه مرسوم، متفاوت است. دلیل عمده این مطلب هم بحران ها و معضلات گسترده ای است که سال هاست گریبانگیر شعر امروز ایران شده است. نشان دادن ابعاد و خسارت های ناشی از این معضلات به قدری دارای اهمیت و به یک معنا عمیق است که در یک ظرف زمانی محدود و چند روزه نمی توان آن گونه که باید آن ها را نشان داد و برای حل آسیب های یادشده چاره اندیشی کرد. به همین سبب تصمیم گرفتیم تا با راه اندازی یک کانال فعال کارشناسی، به تدریج و در یک ظرف زمانی چند یا چندین ماهه و حتی شاید به صورتی مستمر و همیشگی، به این موضوعات بپردازیم و برای رفع آسیب های اتفاق افتاده چاره اندیشی کنیم. شاعرانی که مسابقه محورند! * با توجه به این اشاره کلی و در پاسخ به خیل زیادی از علاقه مندان که به صورت پیوسته می پرسند، کنگره چه زمانی برگزار می شود، هم توضیح دهید. از زمان فعال شدن کانال کنگره شعر نو ایران، به یک معنا مرحله اول برگزاری کنگره آغاز شده است. البته این پرسش محوری مخاطبان ریشه در یکی از بحران ها و آسیب های جدی همین چند ساله اخیر دارد و آن هم رشد بی رویه تفکر مسابقه محوری و به تبع آن شکل گیری یک طیف گسترده به عنوان «شاعران جایزه بگیر» در عرصه ادبیات امروز است! وقتی مقدمات کار برای شروع کنگره شعر نو ایران فراهم شد، یکی از برنامه های کنگره، جمع آوری نمونه شعرهای شاعران امروز و انتخاب شعرهای بهتر برای تنظیم و انتشار یک گزینه شعر مناسب به صورت کتاب بود. به همین سبب فراخوان دادیم تا شاعران سراسر کشور، نمونه شعرهای خود را برای کنگره بفرستند. متاسفانه اکثر قریب به اتفاق شاعران، با همان ذهنیت مسابقه محور و با هدف گرفتن جایزه، با فراخوان این کنگره مواجه شدند! پدیده مسابقه محوری یکی از آسیب های جدی شعر امروز است که به سبب گسترش موج مدیران ناکارآمد و غیر فرهنگی در پست های مدیریت فرهنگی دستگاه های گوناگون به وجود آمده است و طی چند سال اخیر با شدت هرچه تمام تر رو به فزونی داشته است! بی آنکه به خسارت های هنگفت این پدیده بسیار زیان بار، توجه جدی معطوف شده باشد.   در سال 95 شمار مسابقات شعر در کشور به بیش از 200 عنوان رسیده بود​ * این گونه مسابقات حدودا از چه زمانی و با چه اهدافی شکل گرفته است؟ تا آنجا که به یاد دارم، این گونه مسابقات در پیش از انقلاب، بسیار محدود و تعداد آنها به صورت سراسری، شاید از دو سه عنوان تجاوز نمی کرد. بعد از انقلاب و از سال های نخست جنگ، به تدریج این گونه مسابقات در برخی از دستگاه های فرهنگی مثل وزارت ارشاد آغاز شد که شاید در سال پایانی جنگ، تعداد مسابقات شعر در دستگاه های فرهنگی گوناگون به حداکثر 10 عنوان رسیده بود. هر چه فاصله ما از سال های پایان جنگ بیشتر شد، تعداد مسابقات شعر نیز (با بهانه شناسایی استعدادها) با فزونی بیشتری مواجه شد! به گونه ای که در سال 95 شمار مسابقات شعر در کشور، به بیش از 200 عنوان رسیده بود و هدف پیش بینی شده برای اکثرقریب به اتفاق این مسابقات، شناسایی استعدادها قلمداد شده بود! بی آنکه مدیران ناکارآمدی که اقدام به برگزاری این مسابقات می کردند، توجه داشته باشند که موضوع شناسایی استعدادها، با گسترش حیرت انگیز فضای مجازی در سال های اخیر، دیگر به قول معروف محلی از اعراب ندارد! هنرمندان ما از نزدیک شدن به احزاب سیاسی، کم متحمل خسارت و پذیرش آسیب نشده اند * در مرور و بررسی مطالب محوری کانال کنگره شعر نو ایران، در یک جمع بندی کلی با حدود 20 موضوع یا مطلب اساسی مواجه می شویم که همه آنها با قلم شما و به یک معنا دغدغه های محمدرضا عبدالملکیان به عنوان دبیر کنگره شعر نو ایران نوشته شده اند. اکثر این یادداشت ها، موضوعاتی است که در زیر عنوان کلی «آسیب شناسی شعر امروز» به نگارش در آمده است که انصافا می توان گفت همه آن ها مهم و جای گفتگو دارد، اما در میان این مطالب، شما چند نامه هم به مقامات و مسئولان فرهنگی کشور نوشته اید؛ از جمله به رئیس جمهور، وزیر ارشاد، سخنگوی دولت، شهردار تهران و همچنین آقای مسجدجامعی عضو شورای شهر، که می خواستم در مورد این نامه ها، به ویژه نامه به آقای مسجدجامعی بیش تر توضیح بدهید؛ همان توضیحاتی که در پایان نامه به ایشان وعده بیان آن ها را داده اید؟ آشنایی و دوستی من با آقای مسجدجامعی به دهه اول انقلاب برمی گردد. ایشان تحصیل کرده دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران بودند؛ یعنی همان محلی که شروع کار دولتی و اداری من در سال 57 (چند ماه قبل از پیروزی انقلاب) از آن جا آغاز شد. همان سال های اول انقلاب با آقای مسجدجامعی که در وزارت ارشاد مشغول خدمت بودند آشنا شدم. شخصیتی فرهنگی، با دانش، صبور و فروتن. در سال هایی که ایشان معاون فرهنگی وزارت ارشاد بود و من مدیر عامل دفتر شعر جوان بودم، ارتباط بیشتری داشتیم. بعد منصوب پست وزارت شدند و بعد چهره ای شاخص تر در عرصه جناح بندی های سیاسی و طبیعتا شاید عهده دار مسئولیت های بیشتر در همین زمینه و بعد کمرنگ شدن تدریجی ارتباط، به سبب دلبستگی بیشتر ایشان به خط کشی ها و جناح بندی های سیاسی و متقابلا فاصله گرفتن من که چندان دل خوشی از گروه ها و احزاب سیاسی نداشتم؛ آن هم در عرصه فعالیت فرهنگی و هنری! چرا که در روند حرکتی تاریخ معاصر، هنر و هنرمندان ما، از محل نزدیک شدن به همین گروه ها و احزاب سیاسی، کم متحمل خسارت و پذیرش آسیب نشده اند!   موضوعی که گریبانگیر خانه شاعران شد/ «راکعی» سردمدار بود * دوستان و همکاران شما در خانه شاعران ایران که مناسبات و ارتباط خوبی با جریان اصلاحات و شخص آقای مسجدجامعی داشتند که تصور می کنم هنوز، همان روابط گرم به قوت خود باقی است؟ بله، وقتی از دهه دوم بعد از انقلاب، به تدریج دو جریان شاخص «اصلاح طلب» و «اصولگرا» در عرصه سیاسی و کسب قدرت کشور پدیدار شدند، بسیاری از چهره ها و شخصیت های فعال به یکی از این دو سمت کشیده شدند و جریان روشنفکری نیز غالبا به گروه های اصلاح طلب متمایل شدند و به عضویت آن ها در آمدند که این پدیده اجتماعی، گریبانگیر انجمن شاعران و یا به قول شما خانه شاعران ایران نیز شد. سردمدار این اتفاق در انجمن شاعران خانم «فاطمه راکعی» بود که به عنوان نماینده مجلس در دوره ششم انتخاب و از آن پس بخش عمده انرژی و فعالیت ایشان، صرف فعالیت های سیاسی شده و می شود! «خانه شاعران ایران»، «انجمن شاعران ایران»، «دفتر شعر جوان»! هنوز هم برای خیلی از علاقه مندان، جای پرسش دارد که این سه تشکل، چه فرقی باهم دارند؟ * واقعا جای سوال است! آیا همه آن ها به سبب ماهیت یک تشکل هستند، اما با سه عنوان؟ یا اینکه واقعا تشکل های مستقل و متفاوتی هستند که جامعه ادبی از چگونگی ارتباط و تعامل آن ها مطلع نیست؟ سابقه دفترشعر جوان به سال 68 برمی گردد؛ یک تشکل به قول معروف خارج از چارت سازمانی (هیاتی!) که با پیشنهاد ما و موافقت معاونت فرهنگی و معاونت هنری وزارت ارشاد در محل کتابخانه عمومی پارک شهر شروع به کار کرد و تا حدود 10 سال به همین نحو ادامه داد. 6 امضا برای اساسنامه خانه شاعران/ امضاکنندگان هیات موسس شدند  * ما؟ یعنی چه شاعرانی؟ سیدحسن حسینی، قیصر امین پور، فاطمه راکعی، ساعد باقری و من (محمدرضا عبدالملکیان). حدود سال 76 به تدریج موضوع شکل گیری و راه اندازی یک انجمن سراسری برای همه شاعران کشور، مطرح شد که به تبع آن جمعی از دوستان شاعر (حدود 15 نفر) بعد از تشکیل چند جلسه در خصوص کلیات موضوع به تفاهم رسیدند و مقدمات این کار فراهم شد. وقتی فرمت اساسنامه را از وزارت ارشاد گرفتند، به ما گفتند که در این فرم فقط امکان نوشتن اسم 5 یا حداکثر 6 نفر به عنوان اعضای هیئت موسس وجود دارد. از آنجا که خیلی موضوع مهمی به نظر نمی رسید، به منظور تسریع در امور، 6 نفر از دوستان در دسترس (مشفق کاشانی، محمود شاهرخی، محمدرضا عبدالملکیان، قیصر امین پور، فاطمه راکعی و ساعد باقری) اساسنامه را امضاء کردند و نامشان به عنوان اعضای هیات موسس درج شد، اما به همین دلیل نام دوستانی چون حسین آهی، حسین اسرافیلی، علیرضا قزوه، پرویز بیگی و... در اساسنامه نیامد. هیچ تشکل اساسنامه داری به نام «خانه شاعران ایران» وجود ندارد * دفتر شعر جوان هم درست به همین منوال صاحب اساسنامه شد؟ با این تفاوت که به جای سیدحسن حسینی (که مدتی بود به لحاظ برخی اختلاف نظرهای پیش آمده با یکی دو نفر از اعضای هیئت مدیره دفتر) که به عنوان اعتراض از ادامه همکاری با دفتر شعر جوان، منصرف شده بود، «محمدرضا محمدی نیکو» جایگزین او شد. بدین ترتیب اعضای هیئت موسس دفتر هم که اساسنامه را امضاء کردند، عبارت شد از: قیصر امین پور، محمدرضا عبدالملکیان، ساعد باقری، فاطمه راکعی و محمدرضا محمدی نیکو. در همان ایام، یعنی سال 78 مکان خانه شاعران ایران واقع در خیابان شهید کلاهدوز (خیابان دولت) از طریق شهرداری منطقه 3 در اختیار این دو تشکل قرار گرفت و در درب ورودی این بنا کتیبه ای با عنوان «خانه شاعران معاصر ایران» نصب شد. جان کلام این که تشکل های اساسنامه دار، فقط انجمن شاعران ایران و دفتر شعر جوان هستند و هیچ تشکل اساسنامه داری به نام «خانه شاعران ایران» وجود ندارد. اساسنامه امضا شده متعلق به یک تشکل صنفی نبود * شخص شما به چه دلیل از انجمن شاعران و بعد از دفتر شعر جوان کنار کشیدید؟ خیلی تمایل پرداختن به این موضوع را ندارم. فقط به اشاره می گویم که بعد از مدتی، متوجه شدیم که اساسنامه فرمی را که امضاء کرده ایم، اساسنامه یک تشکل صنفی نیست. در واقع اساسنامه انجمن و اساسنامه دفتر، هر دو، بیانگر یک موسسه خصوصی بود؛ مثل ده ها موسسه خصوصی دیگر، که همان اعضای هیئت موسس، شرکای آن قلمداد می شدند و سهم شراکت هر یک از آن ها نیز در اساسنامه قید شده است. خلاصه آنکه بعد از گذشت چندین سال تازه متوجه شدیم که این انجمن، یک انجمن صنفی برای شاعران نیست و اگر چنین قصدی وجود دارد، اساسنامه باید اصلاح شود.   خانه شاعران حیاط خلوت جریان سیاسی اطلاحات شد * در طول این مدت تمایلی به تغییر در اساسنامه بود یا نه؟ طی همین سال ها ابتدا «استاد شاهرخی» و دو سه سال بعد، «قیصر امین پور» به رحمت خدا رفتند و بعد از آن نیز مشخص شد که «فاطمه راکعی» و «ساعد باقری» اصلا تمایلی به تغییر اساسنامه و شکل گیری یک انجمن صنفی ندارند و تنها انعطاف آن ها، این است که چند نفر از دوستان شاعر همفکر با تمایلات سیاسی اصلاح طلبانه به عنوان عضو جدید به مجموعه اضافه کنند که مقدمات این کار را نیز تدارک دیده بودند که در همین مرحله من عطای ماندن در انجمن و دفتر را (که به یک معنا داشت به حیاط خلوت جریان سیاسی اصلاحات تبدیل می شد) به لقایش بخشیدم و دیگر پا به آن جا نگذاشتم. * در چه سالی؟ تصور می کنم سال 90 * اما نام انجمن حاوی واژه ایران است نه انحصار؟ در موضوع انجمن و دفتر، نمی خواهم خیلی درنگ کنم. تنها نکته ای که باید بر آن تاکید کنم این است که این انجمن، فقط از نام ایران در دریافت بودجه از دستگاه های فرهنگی استفاده می کند؛ در حالی که به سبب اساسنامه و ساختار، یک موسسه خصوصی و انتفاعی است با چند نفر شریک و به یک معنا سهامدار!   چه دلیلی وجود دارد سالانه 100 میلیون تومان به انجمن شاعران پرداخت شود؟ اما پرسش مشخصم از شخص آقای مسجدجامعی (که بیش از 10 سال است در سمت های گوناگون در شورای شهر حضور دارند) این است: دلیل مشخص شما برای پرداخت سالانه یک میلیارد ریال به همین موسسه خصوصی انجمن شاعران چیست؟ اگر شورای شهر سالانه کمک هایی به برخی از تشکل های صنفی مثل خانه تئاتر، انجمن موسیقی، انجمن خوشنویسان و... هریک با صدها نفر هنرمند عضو می کند، جناب عالی که بهتر از هرکس می دانید که انجمن شاعران، یک موسسه خصوصی چند نفره است. با کدام دلیل سالانه چنین مبلغ قابل ملاحظه ای را به آن ها اهدا می کنید؟ آیا جز آن که نفرات اصلی انجمن به سبب خط و ربط سیاسی مرتبط و متمایل به جریان سیاسی اصلاحات هستند، دلیل موجه دیگری دارید؟   * اما نقدی که در آن مطلب به آقای مسجدجامعی کرده بودید در ارتباط با موضوع خانه نیما بود. بله، وقتی معلوم شد که خانه به جا مانده از نیما در تهران را از شمول میراث فرهنگی خارج کرده اند، برخی از شخصیت ها و تشکل ها در این موضوع ورود و موضع گیری کردند که این جانب هم به عنوان دبیر کنگره شعر نو ایران چند مطلب نوشتم. در همین احوال جناب مسجدجامعی نیز طی یادداشتی به شهرداری تهران تذکر دادند که مواظب خانه نیما باشد که از شمول میراث فرهنگی خارج نشود! یادداشت ایشان برایم موجب تعجب و حیرت شد. چرا جناب ایشان که در زمان مسئولیت به عنوان وزیر ارشاد و پس از آن به عنوان عضو، رئیس کمیسیون فرهنگی و رئیس شورای شهر، این اجازه و اختیار را داشت که مشکل خانه نیما را حل کند که به گمان من در این کار قصور کرده بودند، حالا به اقتضای شرایط و برای آن که از قافله عقب نمانند، این یادداشت را خطاب به شهرداری نوشته بودند. من در آن گلایه نامه به همین موضوع پرداخته ام. عبدالملکیان پس از جدایی از خانه شاعران چه شد کنگره برپا کرد؟ * بعد از جدایی از خانه شاعران، مدتی از عبدالملکیان خبری نبود تا آنکه به عنوان دبیر کنگره شعر نو ایران، بار دیگر در عرصه فرهنگی ـ ادبی کشور ظاهر شد. این بار با حرف ها و دیدگاه های جدیدی که خواندن و شنیدنش برای جامعه ادبی و فرهنگی کشور تازگی داشت. اگر ممکن است درباره محورها و اهداف این کنگره نکات لازم را مطرح کنید؟ از نوشتن نخستین شعر نو زبان فارسی توسط نیما یوشیج تا امروز دقیقا 80 سال می گذرد. طی این مدت، چه قبل و چه بعد از انقلاب، پدیده شعر نو، که روز به روز در عرصه ادبیات کشور شاهد رشدش بوده ایم، متاسفانه این مجال را پیدا نکرد که به طور شایسته مورد استقبال دستگاه های فرهنگی و رسمی کشور و دانشگاه ها قرار بگیرد. الان فرصت پرداختن به دلایل آن نیست، اما واقعیت آن است که شعر نو ما پشت در ورودی این دستگاه ها و سازمان ها ماند و شاید حداکثر برای حدود 10 - 20 درصد ظریف شعر نو امکان عبور از این سد سفت و سخت فراهم شد. در این جا مجال پرداختن به دلایل این موضوع فراهم نیست، اما به هر حال واقعیتی است که باید گفته شود. اولین هدف کنگره این است که چنین امکانی را برای شعر نو ایران فراهم کند. تفاهم با حوزه هنری برای برگزاری کنگره شعر نو به جای شعر سپید * پیشنهاد برگزاری این کنگره، چگونه مطرح شد؟ اوایل تیر ماه 96 مدیریت حوزه هنری به من پیشنهاد داد تا مدیریت و هدایت برگزاری یک «جشنواره شعر سپید» را در گیلان بپذیرم. من برای بررسی کلیات موضوع فرصت خواستم که بعد از یک هفته، سه تا چهار جلسه مشورتی با مسئولان حوزه برگزار کردیم که در جمع بندی نهایی با دوستان حوزه هنری تفاهم کردیم که به جای «شعر سپید» که خودش شاخه ای از «شعر نو» است، از جشنواره عبور کرده و یک کنگره ملی و سراسری با عنوان «کنگره شعر نو ایران» برگزار کنیم. پس از این تفاهم و نظر به مسایل و مشکلات عدیده ای که گریبانگیر شعر امروز است، من قول دادم که همه دانش 50 ساله شعری و همه تجارب مدیریتی 30 ساله ام را در زمینه شعر و فرهنگ به کار بگیرم؛ منوط بر آنکه اختیار لازم مدیریتی برای این کار داشته باشم و طی مسیر دیدگاه ها و چشم اندازهایی که برای طی ادامه مسیر به آن ها می رسم به مشورت و نظرخواهی بگذارم، که خوشبختانه از آغاز تا امروز در این زمینه شاهد کوچکترین مشکل و دخالت غیرمتعارف و ناخواسته ای نبوده ام. * اما ظاهرا امکانات لازم برای برگزاری خود کنگره به خوبی فراهم نشده است و به همین دلیل چند بار زمان برگزاری کنگره به تعویق افتاده است. این موضوع از یک نظر درست است و از آن جا که این کنگره جزو برنامه های از قبل پیش بینی شده حوزه هنری نبوده در تامین اعتبار لازم، کمی تا قسمتی با مشکل مواجه شدند، اما از منظری دیگر، با راه اندازی کانال کنگره شعر نو در فضای مجازی، این نتیجه حاصل شد که بخش عمده ای از هدفگذاری های کنگره را ما می توانیم از طریق ظرفیت و امکانات همین فضای مجازی پیش ببریم و انجام دهیم که خوشبختانه استفاده از این شیوه به خوبی جواب داد و با قاطعیت می گویم پس از رسیدن به این تغییر نگرش، امروز چیزی بین 70 تا 80 درصد برنامه های کنگره را از طریق امکانات فضای مجازی پیش برده و پیش خواهیم برد. تفاوت های محسوس کنگره شعر نو/ حل مجموعه آسیب های ریشه دار و گریبانگیر شعر امروز * توضیح درباره اهداف و برنامه ها شاید کمی بیشتر به روشن شدن چگونگی اجرای این کنگره کمک کند. این کنگره تفاوت های محسوسی با سایر کنگره ها، جشنواره ها و دیگر برنامه های فرهنگی دارد که لازم است کمی درباره آن ها توضیح دهم. نظر به مسائل و مشکلات عدیده ای که گریبانگیر شعر امروز ایران است، پس از راه اندازی کانال کنگره و گذشت دو سه ماه، به این نتیجه رسیدیم که این کنگره نمی تواند در یک ظرف زمانی محدود و چند روزه به اهداف مورد نظر خود برسد. حل مجموعه مسائل و آسیب های ریشه دار و گریبانگیر شعر امروز، به گونه ای است که نیاز به یک کار مستمر بلندمدت دارد. به همین دلیل، این نتیجه حاصل شد که در زمان و مدت اجرای کنگره بایدبازنگری جدی کرد و چنین شد که به گزینه بلندمدت رسیدیم. بلند مدت، یعنی چند ماهه و حتی یک ساله و بیشتر. بدین نحو اعلام کردیم که اجرای این کنگره از مقطع راه اندازی کانال شروع شده و تا کسب نتایج پیش بینی شده ادامه دارد. معضلات و مشکلات جدی دامن گیر و فراروی شعر امروز در قالب «آسیب ها» دسته بندی شد و شروع کردیم به نوشتن یک سلسله مقالات با عنوان «آسیب شناسی شعر امروز» و درج و ارائه آن ها در کانال کنگره که تاکنون جمع این مقالات آسیب شناسی به حدود 30 مطلب رسیده است.   * ممکن است به برخی از محورهای اساسی مبتنی بر این آسیب شناسی ها اشاره کنید؟ بله، موضوع مدیریت های فرهنگی ناآشنا یا کم آشنا به حوزه فرهنگ و هنر، یکی از جدی ترین آسیب های گریبانگیر شعر امروز است، این گونه مدیران که در این نوشتارها، از آن ها با عنوان «مدیران ناکارآمد» و یا «مدیران ایستا» نام برده شده است، کسانی هستند که از حوزه مسئولیتی خویش در زمینه شناخت هنر و هنرمندان، یا اطلاعاتی نداشته و ندارد و یا این اطلاعات حداقلی است. وجود چنین مدیران غیرخلاق که عموما دیکته نویس و مقلد مدیران قبلی هستند دستاورد مشخصی جز افزون سازی خسارات ندارد! به عنوان نمونه می توان شکل گیری و گسترش جریان برگزاری «مسابقات شعر» و به تبع آن به وجود آمدن یک طیف گسترده از «شاعران جایزه بگیر» را یکی از خسارت های جدی این گونه مدیران قلمداد کرد. بهانه شناسایی استعدادها در یکی دو دهه پیش، توجیهی نسبی برای این گونه فعالیت بود، چرا که شاید فرصتی ایجاد می کرد تا برخی از استعدادهای شعری مناطق و شهرهای دورافتاده از این طریق شناسایی و امکانی برای دیده شدن شعرهای آنان فراهم شود، اما در یک دهه اخیر، که با گسترش حیرت انگیز فضای مجازی، این امکان برای هر علاقه مند و استعداد شعری فراهم شده است تا در دورترین مناطق روستایی کشور هم با راه اندازی یک صفحه در فضای مجازی خودش و آثارش را معرفی کند، دیگر تمسک به موضوع «کشف استعدادها» برای مدیران دیکته نویس و غیرخلاق، شاید بتوان گفت، مبحث و موضوعی خنده دار به نظر برسد! در مطلبی دیگر با عنوان «از ماست که بر ماست» به موضوع آسیب های ناشی از دخالت غیرحرفه ای خود شاعران پرداخته شده است که در آن مطلب شاعران به چند گروه تقسیم شده اند که از یک گروه عمده با عنوان «شاعران ذوقی» نام برده شده اند. این گروه از شاعران کسانی هستند که دارای استعداد و ذوق شاعری هستند و اغلب شعرهای عاطفی خوب اما کم عمقی هم می نویسند که عموما با استقبال طیف قابل ملاحظه ای از مخاطبان شعر هم مواجه می شوند. شاعران ذوقی هرچند از استعداد خوبی برای شعرهای نسبتا موفق برخوردارند، اما به علت کم دانشی در عرصه آموزش، داوری ها و اداره کارگاه های شعر، افرادی ناکارآمد و غیرموفق هستند. برخی از این طیف شاعران ذوقی نسبت به ضعف خود آگاهی دارند و در فعالیت های مبتنی بر داشتن دانش شعری حضور پیدا نمی کنند، اما برخی دیگر با حمایت مدیران ناکارمد، در چنین عرصه هایی ورود پیدا می کنند که به سبب کم دانشی، معمولا نقش و تاثیری آسیب رسان از خود برجای می گذارند. آن ها برای برگزاری یک کارگاه شعر، دارای نامی مطرح و شناخته شده هستند، اما در عمل و بعد از برگزاری دو سه جلسه، کارگاه آن ها به تعطیلی می انجامد، چرا که فراگیر علاقه مند و بااستعداد، پی می برد که این شاعر دانش و سواد مناسبی ندارد. لذا جلسه سوم در کارگاه شرکت نمی کند! تازه مدیر ناکارآمد انگشت حیرت بر شقیقه می گذارد که چرا دوره ها و کارگاه های شعرش به نیمه راه نرسیده تعطیل می شود!   * شعر و ترانه، دو مقوله هنری کاملا متفاوت هستند! یکی دیگر از آسیب های جدی شعر امروز، همین شکل گیری انجمن ها و یا جلسات مشترک «شعر و ترانه» در یکی دو دهه اخیر است که به سبب این همنشینی، آسیب های جدی به ساحت زبان شعر امروز وارد شده است و از سویی دیگر نیز شاید توقع معنانگر، توقعی غیرمتعارف باشد که از همین منظر، گریبانگیر ترانه شده است! نظر به اهمیت موضوع، حدود 10 مقاله و یامطلب کوتاه در این زمینه نگاشته و در کانال کنگره منتشر شده که جانمایه موضوع توجه به این نکته است که موضوع شعر و ترانه، دو مقوله کاملا متفاوت و مستقل هستند که هر کدام برای ارزیابی، دارای ضوابط و معیار های خاص خود هستند. لذا این دو گونه هنری بیش از آن که دارای وجه مشترک باشند، دارای وجه افتراق اند و بهتر است که کار ارزش گذاری و داوری ترانه را به جای شاعران، به خود اهالی موسیقی واگذار کنند. ترانه، مقوله ای درآمدزا و پولساز است​ * با این توضیح شما، این سئوال مطرح می شود که چرا خیلی از شاعران، علاقه مند به فعالیت در عرصه ترانه سرایی هم هستند؟ به این پرسش در همان مطالب نگاشته شده در کانال کنگره نسبتا به تفصیل پاسخ گفته ام، اما چون پرسیدید شاید بد نباشد تا به اختصار بگویم: هنر شعر (بدون در نظر گرفتن نمونه های محاوره و اصطلاحا کوچه بازاری ، مناسبتی و تفریحی) یک هنر کاملا حرفه ای تخصصی است و به همین دلیل دارای مخاطب خاص، اما هنر موسیقی و به تبع آن ترانه، علاوه بر آن وجه تخصصی و حرفه ای، دارای نمونه های عمومی تر و منطبق با سلایق گوناگون مردم است و به همین دلیل گذشته از مخاطب خاص، دارای طیف گسترده ای از مخاطب عام نیز هست، لذا در یک سالنی که برنامه شعرخوانی در آن برگزار می شود اگر 50 نفر مخاطب حضور پیدا می کنند، اگر در همان سالن کنسرت موسیقی اجرا شود، تعداد مخاطب شاید به 500 نفر برسد! این افزونی مخاطب، خودش می تواند برای هر شاعری ایجاد انگیزه محسوب شود، همچنین، ترانه، مقوله ای درآمدزا و پول ساز است که این مهم نیز نمی تواند از نگاه خیلی از شاعران دور بماند. در این بین تنها مزیتی که شعر دارد، شان برجسته هنر شاعری است که در کشور ما از یک سابقه دیرپای فرهنگی بهره مند است و بدیهی است که هر شاعری تمایل دارد تا از این مزیت نیز بهره مند باشد. * مجموعه نوشته ها و دغدغه های شما را در «کانال کنگره شعر نو ایران» مطالعه کرده ام، به انصاف اغلب این مباحث که شاید گاه و بی گاه و به صورتی گذارا به ذهن شاعران و علاقه مندانی چون من نیز خطور کرده باشد. برای نخستین بار است که طی یک دهه اخیر، اینگونه دقیق و عمیق، نوشته شده و اذهان اهالی فرهنگ، ادبیات و شعر را به خود معطوف کرده است. در پی همین اتفاق خجسته بود که به تدریج شاهد اثرگذاری این دیدگاه های نوین در عرصه ادبیات امروز هستیم، مثلا در همین چند ماهه اخیر از تعداد مسابقات شعر و عرضه فراخوان های رنگارنگ به طور محسوسی کاسته شده، میزان توجه به شاعران و کتاب های شعر نو به نسبتی قابل ملاحظه افزایش پیدا کرده و شاید برای نخستین بار باشد که از 7 عنوان کتاب راه یافته به مرحله پایانی جشنواره شعر فجر، 4 یا 5 عنوان آن کتاب های شعر نو بوده و برگزیده نهائی نیز یک شاعر سپید سراست! برای نخستین بار و در همین دو ماه گذشته، جشنواره بزرگداشت نیمایوشیج با ارائه آثار شعر نو در مازندران برگزار می شود. به هر حال، واقعیت آن است که در بروز این گونه رویکردها، نمی توان نقش مستقیم و غیر مستقیم کنگره شعر نو ایران را نادیده انگاشت. موضوع مدیران حزبی!/ جشن انتخاباتی رئیس جمهور با تخریب شعر سهراب سپهری این گفتگو طولانی شد و شما را خسته کردم. آن هم با توجه به وضعیت فعلی شما که دوران نقاهت بعد از عمل جراحی را می گذرانید. سئوالات ما کم نیست و گفتنی های شما نیز، اما به یکی دو سئوال دیگر بسنده می کنیم. البته با این امید که در آینده ای نزدیک، گفتگوی دیگری هم با شما داشته باشیم. آسیب ناشی از حضور و اثرگذاری جریان ها و احزاب سیاسی در تشکل ها و گروه های هنری و فرهنگی یکی دیگر از دغدغه های قابل توجه شما در موضوع آسیب شناسی شعر امروز است، چرا؟ واقعیت آن است که هنر، ذات و ماهیتی بخشنده دارد و هنرمند علاقه دارد تا حد ممکن هنرش را در اختیار آحاد بیشتری از افراد جامعه بگذارد و در جریان تحقق این هدف، اصلا به هیچگونه خط کشی و مرزبندی بین مخاطبان نمی اندیشد، رفتار و هدفی دقیقا بر خلاف هدف گذاری جریان ها و احزاب سیاسی! چرا که تفکر حزبی، تفکری تمامیت خواه است که می گوید همه چیز فقط برای من و حق من و هم حزبی هایم است و سایر افراد از این گردونه بیرون قرار می گیرند و هیچ حقی ندارند! نگاهی به همین جا به جایی های ناشی از انتصاب مدیران ارشد دستگاه های دولتی داشته باشید، هر مدیر جدیدی که بر سر کار می آید در همان گام اول، معاونان و مدیران کل دستگاه را عوض می کند و به جای آنان نزدیکان حزبی یا جناحی خود را منصوب می کند که دامنه این تغییرات عموما و به تدریج به معاونین ادارات کل و روسای ادارات و حتی کارشناسان مسئول نیز می رسد، تنها چیزی که در اولویت نیست، بحث شایستگی، دانش و کارآیی مدیریتی است! این روند و این روال، چنان که طی این دو دهه حاکمیت جناحی شاهد بوده ایم، متاسفانه وجه مشترک هر دو گروه «اصولگرا» و «اصلاح طلب» بوده است! یعنی دو گروه تمامیت خواه، آن هم به هر قیمتی! به عنوان نمونه فقط به موضوع انتخاب شهردار، در همین دوره اخیر اشاره می کنم. در بررسی گزینه ها، چند چهره با قابلیت مناسب در بین اعضای منتخب شورای شهر وجود داشت، اما جناح اصلاح طلب که پس از انتخابات، همه کرسی های شورا را تصاحب کرده بود برای آنکه از این بیست و چند کرسی، حتی یک کرسی در اختیار جناح رقیب قرار نگیرد (چون عضو علی البدل از اصولگرایان است) گزینه انتخاب شهردار از بین اعضای شورا را کلا کنار گذاشت تا در بین این بیست و چند نفر عضو شورا، حتی احتمال شنیدن یک صدای مخالف نیز وجود نداشته باشد! بیان همین مورد نمونه خوبی است تا بدانیم جناحی که لیدر آن ها بانگ برمی دارد که: (نقل به مضمون) «آزادی، یعنی آزادی صدای مخالف» تا چه اندازه به ادعای خود پایبند هستند! یا دولتی که با صدای بلند، اعلام می کند پاسخگوی هر انتقاد اصولی است، وقتی در یکی از مهم ترین جشن های انتخابات، در حضور همه بزرگان پیروز میدان، یک دختر بچه مجری و مسلط در کارش، با دستکاری و تخریب معروف ترین شعر سهراب سپهری (صدای پای آب)، مورد تشویق فوق العاده همه حاضران از جمله مسئولان بلندپایه و مدیران تراز اول فرهنگی دولت قرار می گیرد، صدای هیچ اعتراضی نسبت به این موضوع شنیده نمی شود! من شاعر و شاگرد سهراب (به گمان آن که مسئولان متوجه تضعیف حق سهراب نشده اند) مطلب بلند بالایی در همین زمینه می نویسم و آن مطلب را به نحوی گسترده در فضای مجازی از جمله همین کانال کنگره شعر نو و کانال خودم منتشر می کنم. انتظار دارم حداقل بخش فرهنگی دفتر ریاست جمهور محترم، بابت این اهمال و تضیف حق سهراب، از این شاعر و علاقه مندانش پوزش بخواهد و بدین شیوه به من و دیگران درس رعایت حق و حقوق دیگران را بیاموزد، اما هیچ پاسخی به این نوشته داده نمی شود. مطمئن می شوم که بسیاری از حاکمان دولتی ما، فقط خوب حرف می زنند اما در عمل رفتاری مغایر با گفتارشان دارند! بیان این نمونه ها (که می توانم نمونه های دیگری را نیز به عنوان شاهد مطرح کنم) بدان سبب است تا گفته باشم ذات تفکر و عملکرد جناح ها، گروه ها و احزاب سیاسی، صرفا مبتنی بر منافع جناحی آن ها است و با ماهیت آزاداندیش هنر وارسته تفاوت اساسی دارد، لذا هیچ هنرمند واقعی نمی تواند یک آدم حزبی باشد. اگر به هر دلیل مسیر حزب را انتخاب کند در نهایت یا شعرش قربانی می شود یا خودش که به عنوان نمونه و در همین عصر حاضر می توانم از «سیاوش کسرایی» سراینده منظومه بلند «آرش کمانگیر» نام ببرم و به عنوان دلیل، شما را ارجاع بدهم به نامه کسرایی خطاب به دوستش شاهرخ مسکوب در سال های پایانی عمر (منتشر شده در مقدمه کتاب گزینه شعرهای سیاوش کسرایی، انتشارات مروارید) موضوع حاکمیت تفکر جزیره ای!  * یادم هست در جایی صحبت از تفکر جزیره ای کرده بودید. به چه معناست و کنگره شعر نو در زمینه تفکر جزیره ای چه تدابیری دارد؟ در بسیاری از مراکز و دستگاهای فرهنگی این مسئله وجود دارد؛ بدین معنا که هر دستگاه فرهنگی تمایل دارد تا بدون تعامل، همفکری و همکاری با دیگر نهادهای فرهنگی یک موضوع ثابت (مثلا اجرای برنامه شب شعر به مناسبت سالگرد پیروزی انقلاب) را خودش به تنهایی برگزار کند. ایراد این تفکر آن است که به یکباره مواجه می شویم با برگزاری ده برنامه پراکنده «با یک موضوع واحد» توسط ده دستگاه فرهنگی مستقل، که طبیعتا کیفیت این برنامه ها پایین، اما جمع هزینه های آن ها بسیار بالاست، وجود چنین تفکری را می توان «تفکر جزیره ای» نامید که یکی از آسیب های جدی عرصه شعر امروز قلمداد می شود. کنگره شعر نو ایران در پی آن است تا با اندیشه ای فراجناحی و فراهم آوردن زمینه مناسب برای نزدیک شدن این مراکز گوناگون به یکدیگر، امکان تعامل، همکاری و اجرای برنامه مشترک توسط این نهاد را فراهم آورد. یعنی حاکمیت «تفکر جزیره ای» را بردارد و به جایش، حاکمیت «تفکر مجمع الجزایری» را بنشاند. جای تعجب است که شعر با داشتن این همه سابقه از داشتن تشکل محروم است * یکی از مهم ترین دغدغه های شما، ضرورت شکل گیری و راه اندازی یک تشکل صنفی برای شاعران سراسر کشور است که در این باره، چند مطلب نگاشته اید؛ از جمله مطلبی با عنوان «سی هزار شاعر بی خانه!!!» که اتفاقا مورد استقبال شاعران و علاقه مندان شعر امروز قرار گرفت و همین روز گذشته که این نوشته را در کانال کنگره مطالعه می کردم، دیدم که حدود 64000 نفر بازدیدکننده داشته است. مایلیم که در این باره نظرتان را بشنویم. چنان که در همان یادداشت اشاره کرده ام، امروز هنرمندان رشته های گوناگون هنری، مثل نقاشی، تئاتر، سینما، خوشنویسی، تجسمی و... هر کدام دارای یک تشکل صنفی هستند که خیلی از امور خدماتی، رفاهی و حقوقی اعضای آن صنف را پیگیری می کنند، جای تعجب است که شعر به عنوان رکن فرهنگ ایران و با داشتن بیشترین هنرمند نسبت به همه هنرهای دیگر، تاکنون از داشتن چنین تشکلی محروم بوده است. به هر حال الان در شرایطی هستیم که ضرورت شکل گیری و فعالیت چنین تشکلی برای شاعران کشور موضوعی بسیار مهم است که وجود آن در روند انسجام و بالندگی شعر امروز نقش بسیار مهمی خواهد داشت. شاعرانی که یک کتاب شعر منتشر شده دارند عضو تشکل صنفی شاعران می شوند یکی از برنامه های هدفگذاری شده کنگره شعر نو ایران پیگیری همین موضوع است که تصمیم دارد با فراخوان و دعوت از شاعرانی که حداقل دارای یک کتاب شعر منتشر شده هستند، امکان اولیه به منظور بنای این تشکل صنفی را برای شاعران سراسر کشور فراهم کند. پیگیری امور حق التالیف، تعیین ضوابط برای انتخاب شاعران در زمینه های گوناگون، تعامل و همکاری با دستگاه های گوناگون فرهنگی ، برگزاری جشنواره ها و محافل و نشست های نقد و بررسی و شعرخوانی، پیگیری امور بیمه شاعران، ایجاد صندوق رفاهی و... ازجمله برنامه ها و فعالیت هایی است که این تشکل صنفی، می تواند برای شاعران کشور فراهم کند.   * استاد! ممنون که در دوران نقاهت، ما را پذیرفتید و دو ساعتی از دغدغه هایتان برایم گفتید، اما در خاتمه برایمان شعر بخوانید. از شما هم ممنون. منبع:فارس